Dalawang taon na ang nakakaraan nang una akong magsulat sa blog na ito. Habang binabasa ko ang mga talatang matagal nang nasulat sa lugar na ito, marami na ang nagbago sadaloy ng isipan ko. Hindi ko talaga masasabing umunlad. Mas masasabi ko pang lalong lumala ang pagiging sabaw ng utak ko at pagiging emosyonal sa mga bagay na nangyayari sa buhay ko. Panalo pa rin. Hindi pa rin naman nagbabago ang layunin ko sa buhay na magpatuloy na lamang at panagutan ang lahat ng ginagawa kong kabalastugan at katinuan. Hindi man lagi nangyayari, patuloy ko pa ring isinasabuhay ang mga nais ko. Palala na nang palala ang sitwayon habang tumagatal. Kailangang harapin ang mga bagong pagsubok dahil hindi naman dumadali ang paglalakbay mo. Sa bawat hakbang, lalaong kumikitid ang daan. Minsan , naiisip mo rin na parang wala ka nang patutunguhan. Na lalo ka nang nagiging bobo. Na wala na. Patalo. Patay ka na. Kailangang magpatuloy. Bawat hakbang, may pag-asa.

Philo classes are goddamn cheesy!

Finger, thigh and throat cramps are the worst.

Fans love an underdog.

Patuloy kang umuusad sa buhay mo dahil may pag-asa. Hindi para sa magandang kinabukasan ng ginawa mo ngunit para sa bukas na haharapin mo. Tinalakay kahapon ng propesor ko sa pilosopiya ang pagtupad sa tadhana. Nakasalalay ito sa lahat ng gagawin mo. Hindi daw ito optimism, pessimism o kung ano man. Umasa ka sa kinabukasang haharapin mo at panagutan mo ito.

Minsan napapaisip ako kung tama nga ba talaga ang landas na pinili kong puntahan. Minsan hindi na ako nasisiyahan sa mga ginagawa ko. Kahapon gumawa kami ng proyekto ng mga kagrupo ko at napag-usapan namin kung gusto nga ba talaga namin ang kurso namin. Hindi kami yung mga tipong hardcore na designers tulad ng iba naming mga kaklase. Kung America's Next Top Model ang kalagayan ng mga klase namin, kami na ang pinaka-consistent sa bottom 2. Bottom 4 pa nga malamang. Naisip namin na gusto naman namin ang kurso bagaman hindi sakto ang sa hinihingi ng aming mga kagustuhan ang ibinibigay ng kurso. Illustrator at hindi purong designer. Wala rin naman kasing ibang kursong maaaring magbigay ng gusto ko sa paaralang pinapasukan ko. Enjoy naman. May mga bagay nga talagang ipinanganak kang gawin. May design god at godess. Ako hindi. Nakabase na nga rin sa mga pinanggalingan mo at ng mga sensibilidad na binigay sayo. Sabog na.

Naisip ko na lang na siguro hindi ko nga makukuha sa ngayon ang gusto ko. Pero may magagawa ako para matupad ang kagustuhan. Kahapon rin nagawa ko na ang pinakamagandang design work ko. Zine at Press kit. Panalo pare. Literal na nagtataralon ako sa tuwa nung natapos ko ang project. Salamat sa mga tumulong. Kay kuya Tak at Boogs. Panalo pare. Fun fun. Sabaw na stress na hardcore na masaya. Hindi siguro namin matatapos yun kung wala kayo. Salamat nang marami. Salamat rin sa mga sumusuporta sa mga desisyon na ginagawa ko. Ginaganahan akong magpatuloy pa sa buhay.

At yun na nga. It is over na. Hindi ko pa nga talaga alam kung matutupad ko ang pangarap ko sa landas na tinatahak ko ngunit umaasa ako na may bukas pa. Ilalaan ko na lamang ang pagkamalikhain sa disenyo. At para sa mga nasira ko ang weekend, sorry at salamat sa tulong. Wag kayong mag-alala. Magpapainom ako. :p

Nakakaburat kapag may mga bagay na gusto kang sabihin ngunit hindi mo masabi. Pero mas nakakaburat kung iba ang masasabi mo. Magmumukha kang tanga. Pagtatawanan. Aakusahan ka ng mga bagay na hindi. Wala ka nang takas mula sa sasabihin ng lipunan. Parang ganito (pagkatapos makita na mahulog si Tyra Banks sa YouTube:

Don't hate the playa', hate the game.

Come when they don't expect you.